Innovatie Coördinator | Leren en innoveren

De aftrap is gedaan. De bal rolt.
Mijn verwachtingspatroon sluit niet aan op de werkelijkheid van de opleiding. Dat wordt me al snel duidelijk. Dat wordt schakelen! Ik ben gekomen als I-coach en verwachtte hier meer in te kunnen vinden. De opleiding blijkt over innovatie te gaan, met een ICT-sausje overgoten.

Ik ben een I-coach en voel me ‘eigenaar’ als het om onderwijskundig-ICT gaat. Dat raakt soms de innovatie.
Ben je dan een innovator? Wil ik het zijn? Van nature ben ik nieuwsgierig. Dat maakt dat ik binnen het onderwijs altijd op zoek ben naar nieuwe, bruikbare toepassingen om mijn onderwijs en dat van anderen te verbeteren. Ik omarm de ICT. In de dagelijkse praktijk ben ik bezig met kleine of grote veranderingen. Ruimte geven aan het experiment. Ik doe dat als leraar naar mijzelf toe en naar de kinderen, als I-coach en als Mentor Media Educatie in het iXperium Nijmegen. Als zo’n vernieuwing succesvol is spreek ik van innovatie.
Soms is het een doodlopende weg. Kan ook. De uitkomst ligt niet van te voren vast. Het innovatieproces, ofwel innoveren, is dus per definitie risicovol.

Innovatievraagstuk: Wat heb ik aan kennis in huis? Wat kom ik aan kennis te kort? Hoe organiseer ik de oplossing hiervoor? 
Een innovatieproces is moeilijk te plannen en van tevoren in te richten. Dat maakt het moeilijk! Welk leerdoel heb ik voor ogen? Waar wil ik heen? Wat wil ik bereiken? Bovenal, wat wil ik geleerd krijgen?! Ik denk dat ik op basis van deze vragen voorlopig kom tot de volgende leerdoelen voor mijzelf:
– Waar en wanneer is innovatie wenselijk?
– Hoe ontwikkel ik de strategie om te komen tot mijn stip aan de horizon? Wat die stip ook mag zijn?
– Hoe koppel ik een technische innovatie (ICT-sausje) aan een sociale innovatie?
– Hoe krijg je anderen mee? En hoe creëer ik draagvlak?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *