We naderen het einde van het jaar. Ik ben niet zo van het achterom kijken, maar toch…
Vorige week kreeg ik tijdens een jaarlijks teamuitje de vraag: ‘En hoe is het nou met jou in je nieuwe functie? En helemaal in deze tijd, jij zal de Sint toch wel missen, is ’t niet?’ ….. slik
Mocht het nog niet duidelijk zijn, het is geen publiek geheim dat ik ieder jaar weer verlang naar het moment dat de stoomboot aanlegt. Ja, dan gaat mijn hart echt sneller kloppen en zit ik samen met mijn kinderen in spanning voor de buis.
Ook de kinderen van de bovenbouw nam ik mee in mijn gekte. De klas werd aangekleed tot een soort tweede Pietenhuis en ook het leerplein liet ik niet onberoerd. En dan de lessen. Een paar weken lang in stijl. Ik leefde me uit.
Ik heb het enorm naar mijn zin als I-coach! Het is een mooie weg die ik ben ingeslagen. Maar in deze tijd, als ik de mooie raamdecoraties op de ruiten zie, kleuters met zwarte vegen over hun rode wangen met hun pietenmutsen in de groepen zie spelen, de mooiste knutsels aan de wanden zie hangen, dan mis ik dat echt.
Gelukkig kreeg ik van een school de vraag: Wij hebben een creatieve Sinterklaasochtend in de onderbouw. Kunnen wij een beroep doen op jou om ook ICT een plekje te kunnen geven in het programma?’

Yes, yes, yes! Mijn hart maakte een sprongetje! En wel om twee redenen:
1. Ze hebben aan ICT gedacht en daarmee aan een heleboel kinderen;
2. Ik mag nog ff Sinterklazen.

Ja, natuurlijk wil ik dat. Op een voorwaarde: Dan begeleid ik jou, zodat jij de activiteit zelf kunt geven.
Twee pepernoten in een klap heet dat… Is dat een mooie verbinding? Of niet?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here